F

Ik wandel voor hospice het Vliethuys

Frits Verhaert

( Lid van team: Au cheveaux )

van totaal € 1.000 (0%)

Het team Au Cheveau bestaat uit Frits Verhaert en Raoul Hermens. Zij lopen de Vierdaagse ter nagedachtenis aan Leo van de Giessen. Bij Leo is najaar 2023 een slopende ziekte geconstateerd, die razendsnel om zich heen greep. Op 13 februari 2024 is Leo overleden. Frits en Raoul lopen beiden de sponsorloop Vierdaagse voor hospice het Vliethuys, het goede doel dat is uitgekozen door Marion en de kinderen.

Onderstaand allereerst de motivatie voor de keuze voor het hospice het Vliethuys, en vervolgens de persoonlijke motivaties van Raoul en Frits.

Hospice het Vliethuys in Voorbrug biedt een gastvrije thuislocatie voor mensen in hun laatste levensfase. Het hospice draait mede op een groep van 90 vrijwilligers.  

Na de kennismaking op 18 december 2023 voelde het Hospice meteen als een fijne plek om als het ‘zover’ is de laatste levensfase van mijn man en de vader van onze kinderen met elkaar te volbrengen. “U bent nog lang niet toe aan het hospice” kreeg Leo te horen. Liever waren we er nooit geweest, maar het afscheid en loslaten van het leven was onvermijdelijk.

Door de tijd ingehaald heeft Leo ervoor gekozen dat het al op 1 februari 2024 voor hem ‘zover’ was. Hij keek ernaar uit en hoopte dat hij er nog een aantal maanden zou kunnen verblijven.

Door de liefdevolle en professionele verzorging door de vrijwilligers en verpleging ontbrak het hem aan niets. Vanaf het eerste moment dat we binnen waren voelde het vertrouwd, als een verlengstuk van thuis. In het begin nog wat onwerkelijk, onwennig, emotioneel. Maar al gauw voelden hij zich en wij als gezin ons welkom, gesteund door onvoorwaardelijke liefde, aandacht, belangstelling en steun.

Het hospice is een plek waar leven aan de dagen wordt toegevoegd in plaats van dagen aan het leven.

We spraken vaak over “die onvermijdelijke dood”. Dan praat je heel anders en méér over het léven. Er is dan veel dat er ineens niet toe doet. Dat geeft ruimte voor de dingen die er wel toe doen. Bij het Vliethuys was er alle ruimte voor fijne en mooie gesprekken, er waren zachte schouders om op te leunen en huilen, stevige armen om je heen.

Dit heeft Leo en ons als gezin goed gedaan. Het heeft een onvergetelijke indruk op ons gemaakt. Daarvoor zijn we iedereen dankbaar. Wij waren gerust, Leo was gerust én berustend.

De periode waarin zijn gezondheid steeds verder verslechterde voelde als een periode van ‘voorrouw’. We zijn dankbaar dat we alles samen hebben kunnen bespreken en voorbereiden, hebben kunnen praten, herinneringen hebben gedeeld en onze gedachten hebben kunnen laten gaan over de toekomst zonder Leo. We hebben ons daarin bijzonder gesteund gevoeld door vrijwilligers en het team van verpleegkundigen van het Vliethuys. Zo kunnen we nu nog beter dragen wat was en wat komt, want ‘rouwen’ is aansluiting vinden bij het leven dat doorgaat.

De zondag voor zijn overlijden op 13 februari was hij duidelijk bezig met zijn naderende einde. Het leven was hem aan het loslaten. Dit stemde hem zichtbaar angstig en verdrietig. Hij huilde weinig. Dat hij doodging wist hij, maar wanneer vroeg hij zich af. Ik hoopte dat de dood een beetje vriendelijk en zacht voor hem zou zijn. De ziekte was immers al genadeloos genoeg geweest.

Een paar dagen voor zijn overlijden konden we nog een biertje drinken met het gezin. Het was een vrolijke en gezellige vrijdag middag borrel. We hebben gelachen, genoten van zijn humor en gehuild.

De avond voor zijn overlijden was hij zichtbaar verzwakt en hadden we een mooi en diepgaand gesprek met Jeanet. Leo zocht met zijn laatste kracht bevestiging en vroeg zich af: wat is nu nog de toegevoegde waarde van dit álles?  Hij doelde op wat dit dan voor ons als gezin betekende. Wilde vooral niemand tot last zijn.

De volgende ochtend na de verzorging is hij vredig en rustig in vertrouwen dat het goed was overleden. Stilletjes, hij wilde immers niemand tot last zijn.

De laatste zorg die Leo en de uitgeleide die Leo en wij als gezin hebben gekregen was bijzonder respectvol, waardig en heeft een diepe indruk op ons achtergelaten. Het was het begin van onze volgende rouwfase. Ik denk er op moeilijke momenten nog wel eens aan terug. Hoe mooi dit was. Stap voor stap en dan het kaarslicht ‘doven’. Het staat symbool voor ruimte maken voor nieuw licht.

Leo vond dat zijn leven het meer dan waard was om geleefd te hebben. Zijn leven heeft zin gehad voor hem, voor ons en zoveel anderen. Het was wel te kort.

In de geest van wat Leo zei ‘je moet gewoon doorgaan met je leven‘, pakken wij de draad weer op en geven wij, ieder op onze eigen manier invulling aan het leven.

Maak er het beste van zou Leo gezegd hebben.

Onze verhalen hebben nog veel hoofdstukken te gaan.

Wat blijft is onze liefde.

 

Marion van der Giessen – Wehrmeijer

Lennard en Kathelijne

 

Onderstaand de persoonlijke herinnering en motivatie van Raoul.

Leo was een markant persoon. Leo heb ik leren kennen januari 1987, we werden kamergenoot op de School Reserve Officieren Cavalerie (SROC). We hebben samen kaartleesoefeningen gedaan, en ook nachtelijke patrouilles gelopen. Beiden deden we de opleiding tot pelotonscommandant wielverkenning. Leo was degene die zo zijn eigen kijk had op de zaken. Vaak ging dat ook gepaard met een kwinkslag. En een vaak gebruikte spreuk was : ‘een mens lijdt dikwijls het meest, onder het lijden dat hij vreest’. En dat wilde hij nog wel eens gebruiken, terwijl we onze uitrusting aan het pakken waren voor weer een oefening. Erg bemoedigend was dat …

Na de opleiding op het SROC, kwam ik Leo weer tegen bij de Vierdaagse van Nijmegen. Het was altijd al mijn ambitie, om die één keer te lopen. Via de KVNRO kwam ik er achter, dat er ook een detachement reserve-officieren mee liep. Toen ik me via hen aanmeldde, bleek dat Leo in dat jaar (1991) de pelotonscommandant te zijn van dat detachement. Na wat individuele en groeps-trainingen meldde ik me medio juli op Heumensoord, het kamp waar de militairen gelegerd werden. Op kosten van Defensie de Vierdaagse lopen (incl. logies, ontbijt en mobiele velddouches), tegenwoordig niet meer denkbaar.

We sliepen in een grote tent van Maison de Boer, met daarin een aparte ruimte voor ons detachement : klein, en met stapelbedden. Leo had de boel strak in de hand : korte briefings, duidelijke tijdlijnen. En tijdens het lopen had hij aandacht voor iedereen. Regelmatig vroeg hij aan eenieder ‘hoe gaat het met je’, om vervolgens een marslied in te zetten, om toch nog enigszins het tempo er in te houden. De ‘Tien kleine visjes, die zwemmen na de zee’ komen in mijn gedachten weer boven. En dan als we weer terug kwamen op Heumensoord, dan werd er niet gestopt bij de poort. Nee, (de pelotonscommandant verordonneerde, dat) er werd dóórgemarcheerd tot in de biertent. Daar werden we “op de plaats, rust” gezet. Lekker tegelijk hard stampen op de houten vloer terwijl reeds binnengekomen detachementen aan het zingen waren, bv. ‘Oh when the saints, go marching in, …’. Ik denk met veel plezier aan Leo, en die tijd, terug.

Ik loop deze Vierdaagse om Leo te gedenken, en loop de sponsorloop op initiatief van Marion en de kinderen voor hospice het Vliethuys.

 

Raoul Hermens

 

 

Onderstaand de persoonlijke herinnering en motivatie van Frits.

Leo, Raoul en ik hebben allen de School Reserve Officieren Cavalerie (SROC) opleiding gedaan, alleen ik al in september 1980.

Ook ik kwam Leo tegen tijdens de Vierdaagse van 1988 toen de Koninklijke Vereniging van Reserve Officieren (KVNRO) besloot om voor de 1e keer een Vierdaagse detachement uit te brengen.

Detachement commandant was toen de Reserve Majoor Jan Roodenburg. Daar Leo en ik goede lopers bleken te zijn, vormden we al snel de achterhoede van het detachement. Onze opdracht: Zorg dat de “langzame” lopers het detachement tempo bij houden.

Wat ik mij uit die tijd nog kan herinneren, dat Leo nooit klaagde over pijnlijke voeten of blaren onderweg, terwijl bij terugkomst in Heumensoord bleek dat hij onder elke voet  een mooie “vriend” had.

De jaren erop (1989 en 1991) waren ondergetekende en Leo Commandant of Verzorger van het KVNRO Detachement.

Leo regelde zijn zaakjes altijd gesmeerd en had aandacht voor elke loper onderweg, vooral als hij/zij het moeilijk had.

Na 1991 ben ik individueel de Vierdaagse gaan lopen, maar altijd ergens onderweg kwam ik Leo wel tegen en ging het gesprek verder waar het een jaar ervoor gestopt was.

In december jl.  hoor ik via de mail dat Leo een slopende ziekte onder de leden had en dat er helaas niets meer aan te doen was.

De toon van zijn mailtje zal mij nog lang bij blijven, de tekst was bijna emotieloos en het eindigde met : “je mag reageren, maar stuur s.v.p. geen tanks”.

Ik belde hem op en wij hebben elkaar gelukkig nog kunnen spreken, niet wetende dat dit tevens de laatste keer was.

Leo was een man van weinig woorden, maar was er altijd voor zijn militaire maatje (Brother in Arms Forever) en het is daarom dat ik graag iets terug wil doen om Leo te gedenken, die helaas veel te vroeg ( 62 jaar) dit voorjaar  is overleden.      

Dit jaar loop ik voor de 25ste keer de Vierdaagse en hopelijk loop ik deze weer uit. Naast het opdragen van deze Vierdaagse aan Leo van der Giessen loop ik deze sponsorloop op initiatief van Marion en de kinderen voor hospice het Vliethuys.

Een mooi doel en tevens een mooi eerbetoon aan een markant mens.

 

Frits Verhaert

€ 250 opgehaald

€ 500 opgehaald

€ 1.000 opgehaald

Eerste donatie ontvangen

10 donaties ontvangen

25 donaties ontvangen

50 donaties ontvangen

Een blogbericht geplaatst

Toon meer