Ik wandel voor Stichting ZEHG

Sanne Jansen
Sponsorloper is afgesloten Je kunt niet meer doneren
van totaal € 1.000 (105%)

Voor mij is 2019 een ontzettend zwaar jaar geweest, wat ik verderop in dit verhaal zal toelichten. Door dit jaar, waar mijn lijf flink wat te verduren heeft gehad; heb ik zo de behoefte om in 2020 mijn lijf weer in zijn kracht te zetten, weer fit en gezond te zijn, te revalideren. Maar ook de behoefte om in contact te kunnen zijn/komen met alle gevoelens die dit alles teweeg hebben gebracht en te verwerken wat er allemaal gebeurd is.
Wandelen is voor mij een manier waarop dit lukt. Hoofd leegmaken en lekker wandelen door de natuur en tevens aan mijn fysieke gesteldheid werken.
Het is een pay back naar de zware tijd. Ik sluit het af en sta sterker en dankbaarder in het leven dat ooit ervoor...
Dankbaar dat ik/we het te boven zijn gekomen, dat we gezond zijn en leven! Ik doe het ten eerste voor mezelf. Maanden trainen en aan boven gestelde doelen werken & dan in juli de Nijmeegse 4 daagse lopen!! In mijn eigen mooie stad de uitdaging aangaan om 4x 40 km te lopen.

Maar ik wil ook iets terugdoen! Ik heb zoveel steun mogen ontvangen van de stichting waarvoor ik ga lopen, namelijk stichting ZEHG (zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemisis gravidarum). Een stichting die zich inzet voor vrouwen met de zwangerschapsziekte Hyperemisis gravidarum.
Dankzij deze stichting werd ik gehoord, gesteund, begrepen, geadviseerd & had ik contact met lotgenoten. Want wat een bikkels lopen er rond! Ik wil met deze sponsorloop dan ook aandacht vragen voor de zwangerschapsziekte Hyperemisis gravidarum: want helaas is er weinig bekendheid over & daardoor helaas ook nog veel onbegrip.

Nu mijn persoonlijke verhaal;
Ik had het geluk om in december 2018 voor de tweede keer zwanger te mogen raken. En voor de duidelijkheid; ik ben zeer dankbaar dat mij dit gegeven is & dat gevoel heeft ook altijd de boventoon gevoerd; maar mijn zwangerschap was een regelrechte nachtmerrie. Ik had namelijk voor de tweede maal de zwangerschapsziekte Hyperemisis gravidarum. Bij mijn dochtertje Guusje (nu bijna 2,5 jaar) had ik deze ziekte ook. Het was een zware zwangerschap, maar niks in vergelijking met mijn tweede zwangerschap. Deze zwangerschap had ik de ziekte namelijk in een ernstige vorm. Ik werd meteen in week 2 van mijn zwangerschap erg ziek en dit heeft tot week 39 geduurd, toen kreeg ik een geplande keizersnede. Ik heb werkelijk elke dag meermaals overgegeven, mijn slokdarm kapot gespuugd & 7 maal een aantal dagen uitgedroogd in het ziekenhuis gelegen. Ik kon niets meer eten en drinken, alles kwam er binnen een paar minuten uit. Ik viel drastisch af, zelfs zo erg dat ik in week 16 van mijn zwangerschap een neus-darm sonde kreeg & ik hier volledig van afhankelijk was. Het spugen bleef doorgaan, doordat er niks in mijn maag zat, spuugde ik dagelijks gal en maagzuur. Het ziekenhuis stond voor een raadsel, medicijnen werkte niet. Uiteindelijk was ik zo verzwakt dat ik niet meer voor mijn dochtertje kon zorgen, ik alleen maar thuis in bed kon liggen en alleen met een rolstoel naar buiten kon. Ik heb de dagen/weken afgeteld tot de nachtmerrie voorbij was. Niet alleen fysiek is een HG zwangerschap een hele strijd, maar ook mentaal. Het is zo’n contrast, dat je zo intens gelukkig bent dat er een wondertje in je mag groeien & je tegelijkertijd walgt van de zwangerschap, bang bent dat je je op een negatieve manier aan het kindje bind en zelfs gedachtes hebt om de zwangerschap af te moeten breken omdat het lijden te groot is. Mentaal ben/was ik gelukkig sterk en heb ik altijd vanuit dankbaarheid naar mijn zwangerschap kunnen kijken. Helaas zijn er vrouwen met een HG zwangerschap, die de zwangerschap noodgedwongen moeten afbreken. Een immens groot verdrietig om dat door te moeten maken.

Met veel bikkelen en afzien heb ik de 39 weken zwangerschap mogen halen. Met de gynaecoloog is de beslissing gemaakt om in mijn geval voor een vervroegde keizersnede te gaan, puur omdat ik te verzwakt was om natuurlijk te bevallen.

Uiteindelijk is de geplande keizersnede met flinke complicaties verlopen. Ik kreeg een inwendige bloeding, die moeilijk te stoppen was, waardoor het spannend is geweest tijdens de operatie. Ik totaal ben ik 2,5 liter bloed verloren, verloor ik meerdere malen mijn bewustzijn en had ik zelf het gevoel dood te gaan. In gedachte was ik al afscheid aan het nemen en aan het accepteren dat ik mijn pasgeboren zoontje niet zou mogen leren kennen en mijn dochtertje niet groot mocht zien worden. Voor mijn man ook ontzettend heftig. Hij zat 2 uur lang, met een pasgeboren baby in zijn armen, in ontwetendheid of zijn vrouw het wel zou redden.
Ik knijp in mijn handen dat uiteindelijk de bloeding gestelpt is! Na een aantal uur mocht ik eindelijk mijn zoontje Abe voor het eerst vasthouden! Wat een intens geluk voelde ik toen! Na zo’n heftige zwangerschap en bevalling, was mijn mooie zoontje eindelijk daar! De angst die ik had om negatief tegenover hem te staan door de 9 maanden afzien, verdween als sneeuw voor de zon! Wat hadden wij een mooi perfect mannetje op de wereld gezet, ik was op slag verliefd.

Waar ik eerst vooral in geluk de dagen na de bevalling beleefde, kwam na een paar dagen de klap. Ik was voor de bevalling al fysiek een wrak, de heftige bevalling en het vele bloedverlies maakte dat ik niet op krachten kwam. Ik moest van de verloskundige mijn kindje meer loslaten en kiezen voor mijn eigen rust/herstel... Slapen, slapen, slapen; in de hoop dat mijn lichaam op krachten zou komen. De kraamweek/kraamweken waren daardoor erg zwaar. Maar week bij week krabbelde ik langzaam op, kon ik weer naar buiten & uiteindelijk ook echt gaan genieten van mijn droom zoontje Abe en zijn grote liefdevolle zus Guusje.
We kwamen als gezinnetje net in wat rustiger vaarwater en toen kwam de volgende klap. Mijn pasgeboren zoontje Abe van 3,5 maand kreeg het RS virus, hier kwamen we alleen te laat achter. We waren met hem naar de huisarts geweest met benauwdheidsklachten. Daarna zelfs nog naar de huisartsenpost. Op maandagochtend net voor de kerstdagen, ging het mis. Mijn zoontje moest hoesten, maar kwam hier niet uit. Hij raakte zo benauwd dat hij helemaal blauw aanliep. Meteen hebben we 112 gebeld. Mijn man bleef rustig en heeft abe in de stabiele zijligging gelegd en slijm uit zijn mondje getrokken. Ik was volledig in paniek... de ambulance en traumaheli waren onderweg. Mijn zoontje werd van heeeeel blauw uiteindelijk spierwit en helemaal slap. Hij ademde nog nauwelijks. Mijn man en ik dachten dat het voorbij was. Godzijdank waren de ambulance en trauma heli op tijd en heeft Abe het mogen redden!! De 9 minuten die het duurde voordat de hulpverleners er waren, zijn de heftigste meest traumatische minuten uit mijn leven! Ondanks mijn horror zwangerschap, hield ik zo intens veel van dit mannetje. Hij hoorde zo vanzelfsprekend bij ons, gaf ons zoveel dankbaarheid en liefde.
Wat was dit mannetje beresterk. Eerst 9 maanden in mijn buik en nu meteen al met 3,5 maand zo’n beproeving.
We hebben een aantal dagen met hem in het ziekenhuis moeten verblijven. Gelukkig krabbelde hij beetje bij beetje weer op & werd het weer ons vrolijke knappe mannetje!

Je kunt je voorstellen dat ik dankbaar ben voor de zorgverlening in ons land. Dat ik dankbaar ben voor de kracht die wij samen als gezin hebben. Dat ik dankbaar ben voor een droom van een man, en een droom van een dochter en zoon. We leven, we hebben het overleefd & met zijn 4en gaan wij een mooie toekomst tegemoet.

Door deze absurde dankbaarheid, is er de sterke drang om iets terug te doen voor vrouwen die het net als mij in de zwangerschap intens zwaar hebben. Ik zou al deze vrouwen die HG hebben persoonlijk willen steunen, helaas is dat onmogelijk. Wel kan ik zorgen voor meer aandacht, meer bekendheid! Ik heb veel steun gehad tijdens mijn zwangerschap aan de stichting ZEHG. Daarom is deze sponsorloop daarvoor!!!!!

Laten we goed voor elkaar zorgen! Begrip tonen voor elkaar... aan de buitenkant zie je niet altijd de pijn en strijd die mensen moeten leveren. Een beetje begrip en warmte voor elkaar kan al zoveel verschil maken! Luister naar elkaar, steun elkaar..

Graag wil ik jullie dan ook vragen om mij in mijn sponsorloop te sponseren. Zodat er juist meer begrip voor elkaar komt en dat de stichting ZEHG door mag gaan in het mooie werk wat ze doen & vrouwen zich door deze stichting gesteund mogen voelen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal & bedankt voor het doneren aan mijn sponsorloop. Ik en de stichting ZEHG zijn jullie dankbaar!
Het heeft mij verbaasd wat we als mensen aankunnen. Wat wij vrouwen aankunnen...!!

En dank je wel lieve Marieke Bardoel; dat je mij gaat vergezellen in deze uitdaging! Dat je met mij wil trainen en samen met mij de Vierdaagse gaat lopen voor dit doel. Allereerst ben je een vriendin, die mij afgelopen jaar onwijs gesteund heeft. Maar je bent ook mijn collega! Dagelijks zetten wij ons als pedagoog en gedragsspecialist in voor Bureau voor Pedagogiek, voor jongeren met gedragsproblemen. Na 10 maanden volledig uit de running te zijn geweest, ben ik zo blij ook hier weer volop te kunnen knallen en jongeren te kunnen helpen!

De wereld wordt een stukje mooier als we elkaar allemaal wat meer zouden steunen.
Marieke; samen gaan we die 4x 40 km rocken! Wij als krachtige vrouwen, voor andere krachtige vrouwen! We can do this!!!!!

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle
€ 20 09-03-2020 | 06:52 Ik vergelijking met wat jij allemaal al hebt doorgestaan, wordt die 4×40 km een makkie! Veel succes
€ 20 08-03-2020 | 13:57 Super actie Sanne! Heel veel succes!
€ 40 07-03-2020 | 20:26
€ 25 05-03-2020 | 17:44
€ 15 05-03-2020 | 17:42