Voor een betere behandeling van Crohn

Marieke van Kessel

Nog te gaan

van totaal € 500 (47%)

Als klein meisje wist ik niet beter dan dat papa altijd buikpijn had. Na het eten moest hij even liggen. Als we ergens naartoe gingen dan keek hij eerst waar de wc’s precies waren. Ook kwam het regelmatig voor dat we onderweg bij een tankstation of zelfs op de vluchtstrook moesten stoppen omdat hij ineens hoge nood had. Twee keer heb ik aan zijn ziekenhuisbed gestaan om afscheid te nemen, omdat er na een grote darmoperatie ernstige complicaties waren opgetreden en de artsen niet wisten of hij er weer bovenop zou komen.

Inmiddels is mijn vader bijna 74 jaar en is het 50 jaar geleden dat bij hem de ziekte van Crohn werd geconstateerd – een ziekte die niet alleen je leven in alle opzichten ontregelt, maar die ook je algehele gezondheid nadelig beïnvloedt. Je darmen zijn namelijk niet alleen belangrijk voor de spijsvertering; ze zijn ook onmisbaar voor je immuunsysteem.

Het is ronduit bewonderenswaardig hoe kranig mijn vader zich altijd heeft gehouden en ondanks alle sores altijd alle dingen heeft gedaan die hij graag wilde doen. En hoewel mijn vader naar eigen zeggen “niet kapot te krijgen” is, zijn zijn darmen dat na al die jaren helaas wel. Zijn gezondheid gaat momenteel gestaag achteruit.

Ik ga de Nijmeegse Vierdaagse lopen voor de Maag Lever Darm Stichting, in het bijzonder voor een betere behandeling van de ziekte van Crohn.

€ 250 opgehaald

€ 500 opgehaald

€ 1.000 opgehaald

Eerste donatie ontvangen

10 donaties ontvangen

25 donaties ontvangen

50 donaties ontvangen

Een blogbericht geplaatst

Toon meer
Bekijk alle
€ 10 24-05-2022 | 17:12
€ 12,34 04-05-2022 | 09:58
€ 15 03-05-2022 | 21:02
€ 10 24-04-2022 | 13:08
€ 10 30-03-2022 | 18:53
Bekijk alle

Nog 8 weken!

24-05-2022 | 12:33 Over precies 8 weken gaat ‘ie van start: de Nijmeegse Vierdaagse! Toen ik mijn vader vertelde dat ik met mijn deelname ook geld wilde gaan inzamelen voor onderzoek naar een betere behandeling van de ziekte van Crohn, knikte hij en zei: “Dat is heel mooi van je, meisje…” Mijn vader is een man van weinig woorden. Een man die de liefde voor mij en mijn jongere broer niet uitdrukt in taal, maar in daden. Je kunt hem niet gelukkiger maken dan door hem op te bellen en te vragen of je kunt komen eten. Dan gaat hij de avond tevoren bedenken wat hij eens zal gaan koken, waarbij hij eigenlijk nooit recepten van a tot z volgt maar er zijn eigen draai aan geeft. Vervolgens stapt hij de volgende ochtend op zijn fiets om boodschappen te gaan doen, en het maakt hem niet uit dat hij daar soms half Eindhoven voor door moet omdat alleen het beste goed genoeg is. En de rest van de dag brengt hij in de keuken door. Mijn vader is pas écht gelukkig als de tafel vol is: met mensen die hem lief zijn én met wat hij zelf aan het aanrecht heeft staan kokkerellen. Zelf eet mijn vader doorgaans maar weinig. Hij heeft te veel verklevingen en vernauwingen in zijn darmen, zodat het beter is om kleine beetjes te eten omdat het voedsel anders niet (of alleen met veel ongemak) kan passeren. Hij heeft bovendien veel ontstekingen in zijn darmen, die nog verder geïrriteerd raken door bijvoorbeeld zuivelproducten en gekruide of pittige gerechten. Vooral dat laatste is een straf, want mijn vader is dol op de Aziatische keuken (en dan met name de Thaise keuken). Onlangs liep ik bij wijze van training een afstand van ruim 41 km. ’s Ochtends om 7.30 uur startte ik in mijn eigen woonplaats Tilburg en om 17.00 uur kwam ik aan bij mijn ouders in Eindhoven. Mijn vader keek even meewarig naar mijn bezwete gezicht (hij heeft me al meerdere malen voor gek verklaard dat ik met de Nijmeegse Vierdaagse meedoe!), zei toen “Dat heb je goed gedaan, meisje!” en zette een enorme pan spaghetti met zelfgemaakte tomatensaus op tafel.(Op de foto: mijn vader en ik aan de kerstdis, december 2021)
Lees meer